تبليغاتX
شب شعر
 

   

        پشت دری بسته در

                           راهروی باریک

                           با دیوارهای رو در رو

                                       یا

                           دیوارهای رو به رو

                           تنگنایی است یا فراخی یی

                           آمدنی است یا رفتنی

                           جسارتی است یا هراسی

                           پاسخی یا پرسشی

                           شکایتی یا رسالتی

                           سخن از برهان قاطع قومی است

                           در روزگاری دور

                            و کج کاردهایی برا

                               بر سینی آسمان

                                   این جا

                             پشت دری بسته در

                              راهروی تنگ 

                              با سقفی کوتاه

+ نوشته شده توسط اهورای کرمانشاهی در پنجشنبه بیست و سوم مهر 1388 و ساعت 20:37 |
 

 

     زانوهای خمیده و

                     دستان خسته

                            دیو نشست

                               و قطره اشکی شاید

                           از چشم های کم سویش

                               در دهان خاک افتاد

                           - پس دیوزاده در این جهان چه خواهد کرد

+ نوشته شده توسط اهورای کرمانشاهی در پنجشنبه بیست و سوم مهر 1388 و ساعت 20:25 |
 

            صورت تراشیده

            سرآستین های بالا زده

             و کفش های نوت هنوز

                                   در مشقت مشق ما

                                                  با نسیم می جنبند

 

+ نوشته شده توسط اهورای کرمانشاهی در چهارشنبه بیست و پنجم شهریور 1388 و ساعت 10:27 |
 

    پیدایی و ناپیدایی

                    آن سنگ

                          اندوه و شادمانی آن قوم را

                                                  نشانه گذاشت

                                          تا روزی مردمانی دیگر

                                         سنگ را ستاره ای ناچیز

                                         از کهکشانی خرد دانستند

                                       و قوم را اندوهی فرا گرفت

                                          سنگین تر و کلان تر از

                                             همه ی سنگ ها

                                      و شکی و شرمی چنان عظیم

                                        که تنها پیدایی نا به گاه و

                                       سوختن دیرگاه همان سنگ

                                       توانست بر آن نشانه بگذارد

 

+ نوشته شده توسط اهورای کرمانشاهی در دوشنبه نهم شهریور 1388 و ساعت 7:13 |
 

          

        بلند و

           شمرده و روشن

                       با واژه هایی که

                                    واژه های او نیستند

                                        در حضرتی که حضورش را

                                           پاسخ هایش توجیه می کنند

                                                         پاسخ می گوید

+ نوشته شده توسط اهورای کرمانشاهی در چهارشنبه بیست و یکم مرداد 1388 و ساعت 3:46 |
 

 

     شهر به همه ی درخت ها

                           در همه ی خیابان ها                  

                                            دخیل بست

                مادر مشق های کودکش را

                                    به یادگار نگاه داشت

 

                               فردا

                          درخت و کودک

                          از شهر و مادر

                        شرمساری کشیدند

 

+ نوشته شده توسط اهورای کرمانشاهی در سه شنبه سیزدهم مرداد 1388 و ساعت 21:46 |
 

 

                                      نفی

                   بن بست

                 نفی میدان تنگ

                 نفی باروی تودرتو

                 نفی راه های کور

                 نفی حلقه های بی گسست

                 نفی نگاه های چون

                 نفس های گرم

                 خامش آرام مطمئن

                                کاونده و محول

                  رو درخود و در خویش

                  نفی روزهای سیاه و

                               شب های خاکستر

                                        در جغرافیای چرخیدن        

  

                              

+ نوشته شده توسط اهورای کرمانشاهی در دوشنبه پنجم مرداد 1388 و ساعت 21:23 |
 

 

     صبح پیش از کلاس

              بره ها را به تماشای بهار می برد

                                                  هر روز

                                    ظهر با بار مشق های خط خورده

                                              بر می گردد

                                                   اما

                                              همیشه چیزی

                                               برای دیدن

                                          چیزی برای شنیدن

                                         چیزی برای گفتن دارد

                                            انگشت ها دایی

                                                نگاه کن

                                       انگشت های دست ها و پاها

                                             بیست تا هستند

                                                  بیست

+ نوشته شده توسط اهورای کرمانشاهی در جمعه بیست و ششم تیر 1388 و ساعت 16:1 |
 

 

           سیمرغ بر چکاد قاف نشست

              بر نوکش

                      قفس پرندگان در باد

                                       می جنبید

+ نوشته شده توسط اهورای کرمانشاهی در دوشنبه بیست و دوم تیر 1388 و ساعت 23:39 |
 

 

                هم کلام خاموشی

                 بر قایقی کاغذی

                               ناگزیرخمید

                           بعد سربرداشت 

                                                             و خاموشی را به یاد آورد

                                         و بی انتهایی آبی را

 

                            زیر نگاه سربی ستارگان

                       حرمت دست های مسافری را

                                              بی دریغ

                                           پاس داشته بود

                                              بعد آمد

                                             و خرسند

                                           بر بی انتهایی

                                          خشت های خام 

                                                خمید          

+ نوشته شده توسط اهورای کرمانشاهی در شنبه سیزدهم تیر 1388 و ساعت 1:42 |